Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘κοινοτικό’ Category

Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ)

Η ΔΕΕ, η οποία ιδρύθηκε το 1948 με τη συνθήκη των Βρυξελλών, είναι ένας ευρωπαϊκός οργανισμός συνεργασίας για την άμυνα και την ασφάλεια. Αποτελείται από 28 χώρες, οι οποίες έχουν τέσσερα διαφορετικά καθεστώτα: κράτη μέλη, συνδεδεμένα μέλη, παρατηρητές και συνδεδεμένοι εταίροι. Στην Ευρώπη των δεκαπέντε, δέκα χώρες έχουν καθεστώς κράτους μέλους, ενώ πέντε άλλες – η Αυστρία, η Δανία, η Φινλανδία, η Ιρλανδία και η Σουηδία – έχουν καθεστώς παρατηρητή. Τα έξι συνδεδεμένα μέλη είναι η Ουγγαρία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Τουρκία. Τέλος, οι επτά συνδεδεμένοι εταίροι είναι η Βουλγαρία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Ρουμανία.

Η συνθήκη του Άμστερνταμ είχε ορίσει τη ΔΕΕ ως αναπόσπαστο μέρος της ανάπτυξης της Ένωσης, καθόσον ο οργανισμός αυτός της προσδίδει επιχειρησιακή ικανότητα στον τομέα της άμυνας. Παρόλα αυτά, το σχετικό εδάφιο διαγράφηκε με τη συνθήκη της Νικαίας. Πράγματι, η ΔΕΕ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή των πρώτων αποστολών του Petersberg, όπως η αποστολή αστυνομικής δύναμης στο Μόσταρ ή η συνεργασία με την αστυνομία στην Αλβανία. Σήμερα, ωστόσο, ο ρόλος αυτός φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί υπέρ της ανάπτυξης των δομών και των ικανοτήτων της ίδιας της Ένωσης στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΕΠΑΑ), όπως αποδεικνύει η μεταφορά των επιχειρησιακών ικανοτήτων της ΔΕΕ στην Ένωση. Στο πλαίσιο αυτό, τα επικουρικά όργανα της ΔΕΕ, το Ινστιτούτο Μελετών για θέματα Ασφάλειας και το Δορυφορικό Κέντρο, την 1η Ιανουαρίου 2002, έπαψαν να υπάγονται στη ΔΕΕ και μετατράπηκαν σε υπηρεσίες της Ένωσης. Εξάλλου, με τη συνθήκη της Νικαίας καταργήθηκαν ορισμένες διατάξεις της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες αφορούσαν τις σχέσεις της ΔΕΕ με την Ένωση.

Η συλλογική άμυνα, αρχικά αρμοδιότητα της ΔΕΕ, περιλαμβάνεται πλέον στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του Οργανισμού του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).

από europa.eu

Advertisements

Read Full Post »

 Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ)[1] (Αγγλικά: Organization for Security and Co-operation in EuropeOSCE) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για την διαφύλαξη της ασφαλείας στον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1973 στο Ελσίνκι ως Συνδιάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και μετονομάστηκε στο όνομα που έχει σήμερα το 1995.
Στο πεδίο ευθύνης του Οργανισμού περιλαμβάνεται ο έλεγχος της διάδοσης όπλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του τύπου και η δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών. Οι περισσότεροι από τα 3.500 μέλη του προσωπικού του απασχολούνται σε επιχειρησιακό επίπεδο, με μόλις ένα 10% να απασχολούνται στην έδρα του οργανισμού.

Σκοπός της δημιουργίας του είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση, η αποτροπή συγκρούσεων, η διαχείριση κρίσεων και η αποκατάσταση μετά από συγκρούσεις, καθώς και να προάγει τη συνεργασία στην περιοχή. Οι 56 χώρες που συμμετέχουν βρίσκονται στην Ευρώπη, τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία και τη Βόρεια Αμερική και καλύπτουν το σύνολο του Βορείου ημισφαιρίου. Ως επίσημοι συνεργάτες του Οργανισμού αναγνωρίζονται επιπλέον 6 μεσογειακά κράτη και 5 ασιατικά. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ως φόρουμ Ανατολής – Δύσης.

από wikipedia

Read Full Post »

Τα φιλόδοξα σχέδια της ισπανικής προεδρίας στην Ε.Ε.

Η Βαρκελώνη με την ανεργία του 20% καλείται να σώσει την ευρωπαϊκή οικονομία εν μέσω της κρίσης…

The Economist

Το 2005, Γάλλοι και Ολλανδοί απέρριψαν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας έπειτα από έντονες διαμάχες κατά την προ του δημοψηφίσματος περίοδο. Στην Ισπανία, όμως, δεν υπήρξαν αμφιβολίες. Ο πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Θαπατέρο περιόδευσε τη χώρα ενημερώνοντας τους ψηφοφόρους για τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν εισρεύσει στην Ισπανία από το 1986, οπότε εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τέσσερα στα δέκα χιλιόμετρα κάθε αυτοκινητόδρομου της Ισπανίας είχαν κατασκευαστεί με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ο κ. Θαπατέρο ήταν σαφής: «Είναι καιρός να ψηφίσουμε “ναι” με ευγνωμοσύνη».

Για τους Ισπανούς, τουλάχιστον για όσους ήταν αρκετά μεγάλοι για να θυμούνται την εποχή του Φράνκο, η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν κάτι σαν επιστέγασμα μιας μακράς διαδικασίας απελευθέρωσης.

Aυτός o «ευρω-ενθουσιασμός» της Ισπανίας εξηγεί τη ζέση με την οποία ανέλαβε ο κ. Θαπατέρο την 1η Ιανουαρίου την εξάμηνη προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μεταξύ των επισήμων που παρευρέθησαν στη σχετική τελετή ήταν και ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Ντελόρ, που κατέφθασε στη Μαδρίτη για να εξετάσει μαζί με άλλους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Ενωσης τη μεγαλύτερη φιλοδοξία που τρέφει η Ισπανία για τη θητεία της στην προεδρία: να εγκαινιάσει τη «στρατηγική του 2020» για την Ευρώπη.

Πρόκειται για ένα δεκαετές πρόγραμμα προώθησης της ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης που θα συνεισφέρει στη χρηματοδότηση του γενναιόδωρου κοινωνικού κράτους της Ευρώπης. Επεται ενός άλλου δεκαετούς προγράμματος, της «στρατηγικής της Λισσαβώνας», που απέτυχε παταγωδώς ως προς τον στόχο να καταστήσει την Ευρωπαϊκή Ενωση «την πλέον ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία του κόσμου με βάση την οικονομία της γνώσης» και μάλιστα με προθεσμία μέχρι το 2010. Δυστυχώς, η νέα στρατηγική δεν έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής. Η ανεργία στην Ισπανία πλησιάζει το 20% (ποσοστό διπλάσιο του μέσου όρου της Ευρωζώνης) μετά την -τερατωδών διαστάσεων- φούσκα της αγοράς κατοικιών που έσκασε θορυβωδώς.

Την κατάσταση επιδεινώνει μια αγορά εργασίας, στην οποία είναι σχεδόν αδύνατον να απολυθεί ο σκληρός πυρήνας των εργαζομένων μόνιμης απασχόλησης, με αποτέλεσμα το βάρος μιας κρίσης να πέφτει στους εργαζομένους με συμβόλαια περιορισμένου χρόνου, εν ολίγοις στους νέους και τους μετανάστες.

Δημοσιεύματα εφημερίδων σε όλη την Ευρώπη ειρωνεύονταν τον κ. Θαπατέρο, προτείνοντας να παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στην Ευρώπη για το πώς θα επιτύχει την ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτού του είδους η επιθετικότητα έχει πολλές αιτίες. Ανάμεσά τους είναι και η αρνητική αντίδραση στο γεγονός ότι παραμένει ο θεσμός της εκ περιτροπής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Συνθήκη της Λισσαβώνας θεσπίζει τον θεσμό του προέδρου, που θα προεδρεύει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, καθώς κι ενός υπουργού Εξωτερικών που θα προεδρεύει των συμβουλίων υπουργών Εξωτερικών. Τα στελέχη των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στις Βρυξέλλες νιώθουν ένα ρίγος στη σκέψη πως μπορεί ο νέος πρόεδρος, Χέρμαν Βαν Ρομπούι, να εμπλακεί σε αέναες διαμάχες με τον κ. Θαπατέρο για το ποιος θα καταλαμβάνει μεγαλύτερο τμήμα στον τηλεοπτικό χρόνο. Πολλοί έχουν ενοχληθεί επίσης από την επιμονή της Ισπανίας να φιλοξενήσει τον Μάιο στη Μαδρίτη σύνοδο κορυφής Ευρωπαϊκής Ενωσης – ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει πως ο κ. Θαπατέρο θα έχει τη δυνατότητα να καλωσορίσει τον Μπαράκ Ομπάμα σε ισπανικό έδαφος, μολονότι κάποιοι επιμένουν πως οικοδεσπότης θα έπρεπε να είναι ο κ. Ρομπούι και η σύνοδος να γίνει στις Βρυξέλλες.

Το όνειρο διήρκεσε μόλις 20 χρόνια

Η Ισπανία συμβολίζει ευρύτερες ευρωπαϊκές τάσεις. Η άλλοτε ταχεία ανάπτυξή της χαιρετιζόταν από εκείνους που (ορθώς) υποστήριζαν ένα μοντέλο διεύρυνσης της Ε. E. βασιζόμενο στον ανταγωνισμό, στην κατάργηση των φραγμών στο εμπόριο και στη σύγκλιση. Οταν η Ισπανία προσχώρησε στην Ε. E., ήταν μια φτωχή αγροτική χώρα, με μάλλον προστατευτική νομοθεσία. Τελικά, συμφωνήθηκε να άρει τους φραγμούς στο εμπόριο σε αντάλλαγμα των κεφαλαίων που θα της χορηγούσε η Ε. Ε. Για περισσότερο από δύο δεκαετίες, τα αποτελέσματα φαίνονταν ικανοποιητικά και για τις δύο πλευρές. Οσο κι αν δεν μας αρέσει, όμως, τα οικονομικά δεινά της Ισπανίας κλονίζουν αυτό το μοντέλο της σύγκλισης. Η άκαμπτη, ακριβή αγορά εργασίας θα αποτελέσει δοκιμασία για το αν οι οικονομίες που χρησιμοποιούν το ευρώ έχουν την πολιτική βούληση να ανακτήσουν ανταγωνιστικότητα μειώνοντας το εργατικό κόστος, τώρα που δεν μπορούν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους.

Read Full Post »

«Ριζικές αλλαγές στο Σύμφωνο Σταθερότητας» Κατερινα Σωκου

Με δεδομένες τις δημοσιονομικές πιέσεις σε αρκετές χώρες-μέλη, μία ενδιαφέρουσα πρόταση έρχεται από τρεις σημαίνοντες για τις ευρωπαϊκές σπουδές ακαδημαϊκούς, οι οποίοι εισηγούνται μία νέα συμφωνία που θα ορίζει τους κανόνες για τα δημόσια οικονομικά. Οπως τονίζουν σε μελέτη τους με τίτλο «Μία Ε. Ε. κατάλληλη για τον “σκοπό” στην παγκόσμια εποχή», «το να υποστηρίζει κανείς ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ριζική αλλαγή στο Σύμφωνο Σταθερότητας είναι σαν να υποστηρίζει ότι η Ε. Ε. δεν θα πρέπει να λάβει θέση». Σε αυτήν, ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης, ο διευθυντής του Policy Network Ολαφ Κράμε και ο πρόεδρος του ίδιου ινστιτούτου Ρότζερ Λιτλ προτείνουν να τεθούν «νέοι, εποικοδομητικοί στόχοι» για κάθε κράτος-μέλος, με γνώμονα ένα μακροπρόθεσμα βιώσιμο δημόσιο χρέος. «Κλειδί» θεωρούν ότι θα είναι μία συμφωνία για τη δέσμευση επαρκούς μέρους των εσόδων από την ανάπτυξη για τη μείωση του χρέους, αλλά και η αποτροπή μιας τόσο επιθετικής δημοσιονομικής προσαρμογής που θα περιόριζε την ανάπτυξη. Παράλληλα, υπογραμμίζουν τη σημασία της ποιότητας των δημοσίων δαπανών και προτείνουν να ορισθεί τι συνιστά κοινωνική επένδυση, με βάση την οποία τα κράτη-μέλη θα συγκρίνονται μεταξύ τους. Τονίζοντας ότι η στάση της Γερμανίας είναι απολύτως κρίσιμη στο θέμα, οι τρεις ακαδημαϊκοί θεωρούν ότι είναι δυνατή μία νέα «μεγάλη συμφωνία», στο πλαίσιο της οποίας τα πιο ευάλωτα κράτη θα προωθήσουν τις μεταρρυθμίσεις που ζητάει η Γερμανία. Ενα ακόμη αντάλλαγμα που θα καθησύχαζε τη Γερμανία, εξάλλου, θα ήταν να εξαρτηθούν οι πληρωμές του κοινοτικού προϋπολογισμού από την πρόοδο των χωρών σε δείκτες για την ποιότητα της διακυβέρνησης και την ανταγωνιστικότητα. Το επόμενο εξάμηνο, πάντως, αναμένεται να δοθεί έμφαση στην κοινωνική Ευρώπη, καθώς η ισπανική προεδρία προωθεί μία νέα ευρωπαϊκή «κοινωνική χάρτα» για την ενίσχυση της προστασίας της απασχόλησης και την κοινωνική ένταξη και συνοχή. Το πρόβλημα είναι ορατό: σύμφωνα με τους τρεις ακαδημαϊκούς, το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της απασχόλησης στηρίχθηκε σε θέσεις εργασίας «δεύτερης ταχύτητας», ανασφαλείς και με περιορισμένα δικαιώματα. Οπως τονίζουν, ο προνομιούχος πυρήνας των θέσεων εργασίας θα είναι όλο και πιο δύσκολο να διαφυλαχθεί. Ετσι, αναμένουν περισσότερη πίεση προς την κατεύθυνση της εργασιακής ευελιξίας, με αντάλλαγμα πάντως ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας. Σε αυτό το πλαίσιο, τονίζουν ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα σε πολιτικές που επενδύουν στο κοινωνικό μέλλον και ιδιαίτερα στη στήριξη των παιδιών και των νέων για την αντιμετώπιση της ανισότητας των γενεών. Ενθερμος οπαδός της «Λισσαβώνας» Σε αντικατάσταση της Στρατηγικής της Λισσαβώνας, που δεν κατάφερε να κάνει την Ε. Ε. την πλέον ανταγωνιστική του κόσμου μέχρι το 2010 όπως φιλοδοξούσε, η ισπανική προεδρία του Συμβουλίου προωθεί μία νέα δεκαετή ατζέντα, την «Ατζέντα 2020» για την ανάπτυξη και την απασχόληση – εν μέσω κρίσης, μάλιστα, η έμφαση δίδεται κυρίως στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Επί της ουσίας, πρόκειται για μία μικρή μετονομασία -και μία μεγάλη παράταση- της Στρατηγικής της Λισσαβώνας. Ετσι, αναμένεται να επανέλθουν όλοι οι δείκτες ανταγωνιστικότητας που όριζε η Λισσαβώνα. Από την ενσωμάτωση των κανόνων της εσωτερικής αγοράς και την ενίσχυση του ανταγωνισμού μέχρι την αύξηση των δαπανών για έρευνα και ανάπτυξη. Ωστόσο, οι αρχικές πληροφορίες από τη Μαδρίτη, ότι αυτή τη φορά θα προβλέπονταν κυρώσεις σε όσες χώρες μένουν πίσω στις επιδόσεις τους, διαψεύσθηκαν μετά τις αντιδράσεις της Γερμανίας και της Βρετανίας. Πάντως, αναγνωρίζοντας την ανάγκη καλύτερης εφαρμογής της εν λόγω πολιτικής, ο πρόεδρος της ΕΚΤ τάχθηκε υπέρ της αξιολόγησης της προσπάθειας των κρατών-μελών, ως μέσου πίεσης.

από kathimerini.gr

Read Full Post »

H πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ξεκίνησε το 1952 με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) από έξι χώρες: το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τις Κάτω Χώρες. Σκοπός τους ήταν να πάψουν τα κράτη να ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα στους πόρους που διαδραμάτισαν ζωτικό ρόλο στους παγκόσμιους πολέμους –δηλ. τον άνθρακα και το χάλυβα– ούτως ώστε να διασφαλιστεί διαρκής ειρήνη.

Λίγα χρόνια μετά την πρώτη τους επιτυχία, οι χώρες αποφάσισαν να προβούν στην ολοκλήρωση άλλων τομέων της οικονομίας τους, όπως η γεωργία, με στόχο την άρση των εμπορικών φραγμών και τη δημιουργία κοινής αγοράς. Το 1958 δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (Ευρατόμ). Το 1967 τα όργανα των τριών αυτών κοινοτήτων συγχωνεύθηκαν. Με την πάροδο του χρόνου και άλλες χώρες της Ευρώπης εντάχθηκαν στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ) –ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), όπως καλείται μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992)– έπειτα από διάφορους γύρους ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο, ολοκλήρωση σημαίνει ότι οι χώρες λαμβάνουν κοινές αποφάσεις για πολλά θέματα, εγκρίνοντας “πολιτικές” που καλύπτουν ένα ευρύτερο πεδίο, από τη γεωργία ως τον πολιτισμό, από θέματα καταναλωτών μέχρι τον ανταγωνισμό και από το περιβάλλον και την ενέργεια ως τις μεταφορές και το εμπόριο.

Αν και, επίσημα, η ενιαία αγορά έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί στα τέλη του 1992, απαιτείται ακόμη σημαντική πρόοδος σε ορισμένους τομείς – για παράδειγμα, απαιτείται η δημιουργία μιας πραγματικά ενιαίας αγοράς χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών.

Πηγή: www.europa.eu.

Read Full Post »

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ) περιλαμβάνει

  • την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και
  • τις εθνικές κεντρικές τράπεζες (ΕθνΚΤ) και των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Με άλλα λόγια, το ΕΣΚΤ συμπεριλαμβάνει τις εθνικές κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών της ΕΕ που δεν έχουν υιοθετήσει ακόμη το ευρώ είτε επειδή υπόκεινται σε ειδικό καθεστώς (Δανία και Ηνωμένο Βασίλειο) είτε επειδή είναι χώρες με παρέκκλιση. Στην τελευταία περίπτωση εμπίπτουν σήμερα η Σουηδία και τα 8 από τα 12 κράτη μέλη που έχουν ενταχθεί στην ΕΕ από το Μάιο του 2004 και μετά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι εν λόγω χώρες έχουν ακόμη το δικό τους εθνικό νόμισμα, για το οποίο εξακολουθούν να ασκούν τη δική τους νομισματική πολιτική, και οι κεντρικές τους τράπεζες διατηρούν προς το παρόν την κυριαρχική τους αρμοδιότητα σε νομισματικά θέματα. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι δεν συμμετέχουν στην εκτέλεση των κύριων δραστηριοτήτων της Νομισματικής Ένωσης, όπως στην άσκηση νομισματικής πολιτικής για τη ζώνη του ευρώ.

Ωστόσο, οι ΕθνΚΤ των χωρών που δεν συμμετέχουν στη ζώνη του ευρώ είναι προσηλωμένες στις αρχές των νομισματικών πολιτικών που στοχεύουν στη σταθερότητα των τιμών. Επιπλέον, η συμμετοχή στο ΕΣΚΤ συνεπάγεται, σε διαφορετικό βαθμό, ενεργή συνεργασία με το Ευρωσύστημα σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων, όπως συμμετοχή στο σύστημα πληρωμών TARGET και συνδρομή στη συλλογή στατιστικών στοιχείων. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός Μηχανισμός Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ (ΜΣΙ ΙΙ) παρέχει ένα πλαίσιο συνεργασίας με το Ευρωσύστημα σε θέματα νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής. Το θεσμικό όργανο για αυτήν τη συνεργασία είναι το Γενικό Συμβούλιο της ΕΚΤ.

Η «Συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας» (Συνθήκη ΕΚ) και το «Καταστατικό του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» (Καταστατικό του ΕΣΚΤ) αποτελούν τη νομική βάση για το ΕΣΚΤ. Η Συνθήκη αναθέτει στο ΕΣΚΤ γενικά να εκτελεί τις λειτουργίες κεντρικής τράπεζας για το ευρώ. Το Καταστατικό του ΕΣΚΤ ορίζει ειδικότερα τα σχετικά καθήκοντα και λειτουργίες της ΕΚΤ και των ΕθνΚΤ.

από Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Read Full Post »

To  Eurogroup συντίθεται και συνεδριάζει με τους υπουργούς οικονομικών της ευρωζώνης (δηλ. των κρατών μελών της ΕΕ που έχουν υιοθετήσει το ευρώ ως επίσημο νόμισμά τους) Αφορά τον πολιτικό έλεγχο της νομισματικής ένωσης καθώς και ότι σχετίζεται με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Οι Υπουργοί συναντώνται μια μέρα πριν από τη συνάντηση του Συμβουλίου Οικονομικών (Ecofin). To Eurogroup συνεργάζεται με την Επιτροπή και είναι το μόνο όργανο το οποίο ψηφίζει σχετικά με το ευρώ στο Ecofin και ουσιαστικά κατοχυρώνεται θεσμικά με τη Συνθήκη της Λισαββώνας.

Χ.Α.

Read Full Post »

Older Posts »